εταιρικά νέα για Μια Επανάσταση στην Επούλωση με UV: Πώς να Επιτύχετε Βαθιά Επούλωση και Χαμηλό Κίτρινο Χρώμα μέσω Μηχανισμών Φωτολεύκανσης

Στον τομέα της σκλήρυνσης UV, συχνά αντιμετωπίζουμε ένα «αδύνατο τρίγωνο»: βαθιά σκλήρυνση, υψηλή πυκνότητα χρώματος (ή υψηλή διαφάνεια) και χαμηλό κιτρίνισμα. Οι παραδοσιακές συνθέσεις UV είναι σαν έναν μαθητή που διαπρέπει σε έναν τομέα, αλλά δυσκολεύεται σε έναν άλλο. Αναζητάτε βαθιά σκλήρυνση; Σε παχιά επιστρώματα ή συστήματα με υψηλή περιεκτικότητα σε χρωστικές (όπως διοξείδιο του τιτανίου και μαύρο άνθρακα), το φως UV απορροφάται σχεδόν πλήρως από τον εκκινητή και τις χρωστικές μόλις εισέλθει στην επιφάνεια, με αποτέλεσμα μια «στεγνή επιφάνεια, όχι μια στεγνή βάση». Αναζητάτε χαμηλό κιτρίνισμα; Πολλοί εξαιρετικά αποτελεσματικοί εκκινητές (ειδικά συνεργιστές αμίνης ή ορισμένες κετόνες) αφήνουν πίσω τους «υπολείμματα» χρωμοφόρων μετά την αντίδραση, μετατρέποντας αμέσως την αρχικά κρυστάλλινη επίστρωση σε κιτρινισμένη και ξεθωριασμένη. Φαίνεται ότι πρέπει πάντα να συμβιβαζόμαστε στην απόδοση. Μόνο με την εμφάνιση των εκκινητών φωτολεύκανσης προσφέρθηκε μια λαμπρή λύση σε αυτό το δίλημμα—μια λύση που σκοτώνει δύο πουλιά με μια πέτρα.

Οι παραδοσιακοί φωτοεκκινητές (PIs) είναι σαν δέντρα σε ένα δάσος. Αφού απορροφήσουν το φως UV (θρεπτικά συστατικά), διασπώνται για να παράγουν ελεύθερες ρίζες (στρατιώτες), αλλά τα «υπολείμματά» τους (προϊόντα αποσύνθεσης) είναι ακόμα δέντρα, ακόμη πιο πυκνά, εμποδίζοντας το επακόλουθο φως. Αυτό είναι το «εσωτερικό φαινόμενο τριβής» ή το «φαινόμενο θωράκισης». Ο επιφανειακός PI απορροφά μεγάλη ποσότητα ενέργειας φωτός, προκαλώντας εκθετική μείωση της έντασης του φωτός UV, εμποδίζοντάς το να διεισδύσει βαθιά στην επίστρωση.

Στα χρώματα, τα σωματίδια χρωστικής διασκορπίζουν και απορροφούν περαιτέρω το φως, επιδεινώνοντας την κατάσταση. Οι εκκινητές φωτολεύκανσης (PBIs), ειδικά η οικογένεια οξειδίου ακυλοφωσφίνης (όπως TPO, TPO-L, BAPO, κ.λπ.), έχουν έναν εντελώς διαφορετικό μηχανισμό. Όταν ένα μόριο PBI απορροφά φωτόνια και διασπάται, ο ρυθμός απορρόφησης UV των προκύπτοντων θραυσμάτων ελεύθερων ριζών είναι σημαντικά χαμηλότερος από αυτόν του αρχικού μορίου PI στο αρχικό μήκος κύματος διέγερσης. Με άλλα λόγια, κατά τη διάρκεια της αντίδρασης, τα PBIs «θυσιάζονται», μεταμορφώνοντας τον εαυτό τους από ένα «φράγμα φωτός» σε ένα «κανάλι φωτός».

Καθώς η επιφάνεια σκληραίνει, το PBI υποβαθμίζεται και λευκαίνει συνεχώς, αυξάνοντας τη «διαφάνεια» της επίστρωσης στο φως UV. Το επακόλουθο φως UV μπορεί στη συνέχεια να διεισδύσει βαθιά, επιτυγχάνοντας «διεισδυτική» σκλήρυνση. Αυτός είναι ο θεμελιώδης λόγος για τον οποίο αποδίδουν εξαιρετικά καλά σε συστήματα παχιάς μεμβράνης και έγχρωμης βαφής.

Το κιτρίνισμα των επιστρώσεων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ανεπιθύμητη απορρόφηση των προϊόντων αποδόμησης του εκκινητή στην περιοχή του ορατού φωτός (ειδικά στην περιοχή του μπλε-βιολετί), με αποτέλεσμα ένα συμπληρωματικό χρώμα—κίτρινο. Η λαμπρότητα των εκκινητών φωτολεύκανσης έγκειται στο γεγονός ότι τα προϊόντα αποδόμησής τους όχι μόνο παρουσιάζουν μειωμένη απορρόφηση στην περιοχή UV, αλλά και εξαιρετικά χαμηλή απορρόφηση στην περιοχή του ορατού φωτός.

Είναι «καθαροί» εκκινητές. Πάρτε το κλασικό TPO (2,4,6-τριμεθυλοβενζοϋλο-διφαινυλοφωσφινοξείδιο) ως παράδειγμα. Τα θραύσματα αποδόμησής του είναι χαμηλά χρωμοφόρα, παράγοντας σχεδόν καθόλου χρώμα. Αυτό τα καθιστά ιδανικά για την κατασκευή βερνικιών υψηλής διαφάνειας, λευκών επιστρώσεων και μελανιών ανοιχτού χρώματος. Επομένως, η φωτολεύκανση επιτυγχάνει δύο στόχους ταυτόχρονα: για λεύκανση με υπεριώδες φως: ανοίγει φυσικές οδούς, επιτρέποντας τη βαθιά σκλήρυνση. για λεύκανση με ορατό φως: εξαλείφει τα υπολείμματα χρωμοφόρων, επιλύοντας το πρόβλημα του κιτρινίσματος.